Kontrola NFZ w placówce — jak się przygotować i czego się spodziewać?

Kontrola Narodowego Funduszu Zdrowia zazwyczaj nie zaskakuje placówki brakiem dokumentacji. Często jednak dokumenty nie są uporządkowane w sposób oczekiwany przez kontrolujących, co rodzi istotne problemy podczas inspekcji. W poniższym artykule przedstawiamy, jakie podmioty obecnie prowadzą kontrole u świadczeniodawców i na jakich przepisach się opierają, jak wygląda procedura kontrolna, jakie sankcje mogą zostać nałożone oraz jakie działania warto podjąć zawczasu, aby ograniczyć ryzyko negatywnych konsekwencji.

Punktem odniesienia dla wszystkich postępowań kontrolnych pozostaje fakt, że od 1 czerwca 2019 roku kontrole realizowane są w oparciu o odrębny Dział IIIA ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, wprowadzony nowelizacją z 21 lutego 2019 roku. Jest to istotna zmiana, która często umyka świadomości wielu podmiotów — dotychczasowe praktyki wypracowane w kontaktach z wydziałem kontroli oddziału wojewódzkiego niejednokrotnie są już niezgodne z obowiązującymi regulacjami. W niniejszym opracowaniu przedstawiamy stan prawny na sierpień 2026 roku; należy jednak pamiętać, że przepisy dotyczące kontroli podlegają częstym nowelizacjom, dlatego przy każdej konkretnej sprawie zaleca się weryfikację aktualnego brzmienia ustawy.

Kto kontroluje i co może sprawdzić

Zgodnie z art. 61a ust. 1 ustawy, to Prezes Funduszu, a nie dyrektor oddziału wojewódzkiego, odpowiada formalnie za przeprowadzenie kontroli realizacji umowy. W praktyce działania kontrolne prowadzą nadal struktury terenowe, które działają na podstawie upoważnienia udzielonego przez Prezesa Funduszu. Z punktu widzenia placówki kluczowe znaczenie ma więc dokładna analiza treści upoważnienia – dokument ten precyzyjnie określa zakres merytoryczny prowadzonej kontroli. Kontrolę realizują kontrolerzy będący pracownikami Funduszu; zgodnie z przepisami ustawy korzystają oni z ochrony prawnej przysługującej funkcjonariuszom publicznym.

Zakres kontroli określony w art. 61a ust. 1 obejmuje znacznie więcej niż tylko potoczne rozumienie „kontroli rozliczeń”. W praktyce Narodowy Fundusz Zdrowia może weryfikować organizację pracy, sposób realizacji i jakość udzielanych świadczeń, a także ich dostępność dla pacjentów. Kontrola obejmuje również zgodność udzielania świadczeń zarówno z przepisami prawa, jak i wymaganiami wynikającymi z zawartej umowy; zasadność doboru leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych; prawidłowość wystawiania recept; oraz potwierdzenie, że osoby udzielające świadczeń posiadają wymagane uprawnienia do wykonywania zawodu medycznego. Fundusz sprawdza też realizację wszystkich pozostałych obowiązków wynikających z umowy. Kwestie rozliczeń i sprawozdawczości mieszczą się w tym właśnie obszarze, natomiast dokumentacja medyczna oraz finansowo-księgowa podlega kontroli na podstawie uprawnień kontrolera wynikających z art. 61j.

Zasadnicza część omawianej listy dotyczy przede wszystkim aspektów związanych z organizacją funkcjonowania placówki, a nie samymi rozliczeniami. Zarządzanie organizacją pracy, kwalifikacjami personelu, przygotowywaniem harmonogramów oraz zapewnieniem dostępności usług to zadania, za które odpowiadają zazwyczaj inne osoby niż te zajmujące się sprawozdawczością. W praktyce podczas kontroli często wychodzą na jaw rozbieżności: poprawne dane przesyłane w raportach nie zawsze znajdują odzwierciedlenie w harmonogramach pracy czy dokumentacji placówki. Kontrole planowe, poza przypadkami nagłymi, są poprzedzane analizą ryzyka wystąpienia nieprawidłowości w określonym zakresie (art. 61a ust. 4). Co istotne, Fundusz publikuje na swojej stronie internetowej roczny plan kontroli — nie jest to wprawdzie wymóg ustawowy, ale zapoznanie się z tym dokumentem na początku roku może być bardzo pomocne.

Zawiadomienie i czas na przygotowanie

Standardowo Fundusz informuje placówkę o planowanej kontroli najpóźniej 7 dni przed jej rozpoczęciem (art. 61g ust. 1). Zawiadomienie to jest precyzyjne — zawiera szczegółowe informacje dotyczące tematu i zakresu kontroli, terminów jej rozpoczęcia i przewidywanego zakończenia, dane osoby przeprowadzającej kontrolę oraz listę dokumentów, które należy przygotować na pierwszy dzień czynności. W praktyce czasu na przygotowanie bywa więcej, niż wskazuje sam termin zawiadomienia: czynności kontrolne nie mogą rozpocząć się po upływie 30 dni od doręczenia zawiadomienia, więc realne okno na przygotowanie zależy od daty wskazanej w piśmie.

Ustawa przewiduje jednak wyjątki od reguły siedmiodniowego zawiadomienia, które w praktyce bywają dla placówek najbardziej zaskakujące. W określonych sytuacjach zawiadomienie o kontroli może zostać doręczone dopiero w momencie rozpoczęcia czynności kontrolnych — dotyczy to przypadków, gdy kontrola obejmuje warunki realizacji świadczeń gwarantowanych, zasadność wyboru leków, prawidłowość wystawiania recept lub kwestie osób uprawnionych. Natomiast w odniesieniu do kontroli aptek ustawodawca wprowadził dodatkowy wymóg finansowy — konieczne jest uprawdopodobnienie, że skutki stwierdzonych nieprawidłowości osiągają ustawowy próg, który podlega corocznej waloryzacji.

Kontrola przeprowadzana bez wcześniejszego zawiadomienia (art. 61v) stanowi odrębną procedurę, przewidzianą przez ustawodawcę w sytuacjach szczególnych. Takie działanie jest możliwe, jeśli istnieje bezpośrednie zagrożenie dla życia lub zdrowia, konieczność zapobieżenia popełnieniu przestępstwa lub wykroczenia, potrzeba zabezpieczenia materiału dowodowego albo występuje ryzyko ograniczenia dostępności świadczeń, w tym nieprawidłowości w prowadzeniu list oczekujących. W takich przypadkach kontrolerzy rozpoczynają czynności kontrolne na podstawie legitymacji służbowej, natomiast stosowne upoważnienie oraz zawiadomienie są doręczane w terminie 3 dni roboczych.

Ile kontrola może trwać i kiedy można się sprzeciwić

Przepisy precyzyjnie określają maksymalny łączny czas trwania czynności kontrolnych realizowanych w jednej placówce w ciągu roku kalendarzowego — nie dotyczy to jednak całego postępowania kontrolnego jako procesu. Wysokość tego limitu uzależniona jest od wartości środków przekazanych przez Fundusz danej placówce w roku poprzedzającym kontrolę, z uwzględnieniem stanu na dzień 31 stycznia roku, w którym kontrola jest prowadzona (art. 61d ust. 2):

• W przypadku placówek, którym w poprzednim roku przekazano do 2 mln zł, czas trwania czynności kontrolnych nie powinien przekroczyć 12 dni roboczych.
• Podmioty, które otrzymały w poprzednim roku środki finansowe w wysokości powyżej 2 mln do 10 mln zł, muszą liczyć się z tym, że czynności kontrolne mogą potrwać maksymalnie 18 dni roboczych.
• Dla świadczeniodawców, których roczne finansowanie przekroczyło 10 mln zł, ale nie przekroczyło 50 mln zł, przewidziany maksymalny czas trwania czynności kontrolnych wynosi 24 dni robocze.
• Przy finansowaniu rocznym przekraczającym 50 mln zł, czas przewidziany na czynności kontrolne wynosi 48 dni roboczych.

Warto zwrócić uwagę na dwa istotne wyłączenia dotyczące limitów czasu kontroli: nie obejmują one kontroli realizacji umowy w zakresie leczenia szpitalnego ani kontroli przeprowadzanej bez wcześniejszego zawiadomienia na podstawie art. 61v. W przypadku szpitali nie ma więc możliwości uwzględniania czasu kontroli według wskazanych progów. Dla kontroli osób uprawnionych obowiązuje natomiast odrębny limit, wynoszący 20 dni roboczych. Przepisy ustawy wyraźnie zakazują również wszczynania i prowadzenia więcej niż jednej kontroli jednocześnie w obszarach objętych Działem IIIA, jak również ponownego kontrolowania zakresu, który został już zamknięty. W obydwu tych sytuacjach wyjątek stanowią kontrole realizowane na podstawie art. 61v.

W przypadku naruszenia którejkolwiek z określonych zasad, świadczeniodawca ma prawo zgłosić sprzeciw. Czas na jego wniesienie jest ograniczony do 2 dni roboczych, licząc od dnia wszczęcia kontroli lub od momentu zaistnienia przesłanki do jego złożenia — ta druga sytuacja pojawia się szczególnie w praktyce, gdy przekroczenie limitu rocznego dni zostaje stwierdzone dopiero podczas trwania kontroli. Sprzeciw musi zostać odpowiednio uzasadniony, nie jest jednak dopuszczalny w przypadku kontroli prowadzonych na podstawie art. 61v i nie powoduje wstrzymania prowadzonych czynności kontrolnych.

Co dzieje się w placówce w trakcie kontroli

Zakres uprawnień kontrolera wynika bezpośrednio z art. 61j i obejmuje szerokie kompetencje w toku czynności kontrolnych. Osoba przeprowadzająca kontrolę ma możliwość weryfikowania wszelkich danych mieszczących się w zakresie kontroli, w szczególności dokumentacji medycznej oraz finansowo-księgowej, a także pobierania i zabezpieczania dokumentów oraz nośników danych. Kontroler jest uprawniony do dokonywania oględzin, żądania pisemnych lub ustnych wyjaśnień zarówno od kierownika podmiotu, jak i od personelu, a w razie potrzeby – do korzystania ze wsparcia biegłego. Dodatkowo, kontroler może swobodnie przemieszczać się po obiekcie, przy zachowaniu poszanowania praw pacjentów oraz z wyłączeniem obszarów objętych reżimem sanitarnym.

Należy mieć na uwadze, że istnieje istotne ograniczenie dotyczące kontroli dokumentacji medycznej – zgodnie z przepisami, jej analizę może prowadzić wyłącznie osoba legitymująca się wykształceniem medycznym lub wykonująca zawód medyczny, natomiast ocena prawidłowości postępowania diagnostyczno-terapeutycznego wymaga kwalifikacji adekwatnych do zakresu kontroli (art. 61j ust. 2 i 3). W sytuacji, gdy wnioski dotyczące zasadności działań medycznych formułuje osoba nieposiadająca wymaganych uprawnień, stanowi to podstawę do zgłoszenia formalnych zastrzeżeń.

Przed rozpoczęciem formalnej kontroli, Fundusz często korzysta z mniej sformalizowanego narzędzia, jakim są czynności sprawdzające (art. 61w). Procedura ta polega na skierowaniu do świadczeniodawcy wezwania do nieodpłatnego przedstawienia wyjaśnień lub przekazania określonych dokumentów w terminie określonym przez Fundusz, przy czym nie może on przekroczyć 14 dni od daty doręczenia wezwania. Fundusz ma prawo wskazać krótszy termin, natomiast w praktyce korespondencja ta bywa traktowana rutynowo i trafia na koniec kolejki spraw. Takie postępowanie jest błędem z dwóch powodów: brak odpowiedzi lub niewyjaśnienie wątpliwości może skutkować wszczęciem pełnej kontroli, a przedłożone wyjaśnienia mogą stanowić podstawę dalszych ustaleń Funduszu. Warto mieć na uwadze, że ustawa przewiduje możliwość nałożenia sankcji nawet bez przeprowadzania kontroli, jeśli stan faktyczny nie budzi zastrzeżeń — na przykład po przeprowadzeniu czynności sprawdzających lub w sytuacji, gdy świadczeniodawca sam potwierdzi określone okoliczności (art. 61x).

Wystąpienie pokontrolne i sankcje

Obecnie rezultat kontroli nie przybiera postaci protokołu wymagającego podpisów obu stron. Ustalenia kontroler przedstawia w wystąpieniu pokontrolnym (art. 61s), które podpisuje zarówno on sam, jak i kierownik właściwej komórki Funduszu, po czym dokument ten trafia do kierownika kontrolowanej placówki. W treści wystąpienia znajduje się opis ustalonego stanu faktycznego wraz z oceną, a także zalecenia pokontrolne — jeśli zostały sformułowane — oraz przewidziane sankcje. Sankcje dzielą się na dwa typy, a ich rozróżnienie ma istotne znaczenie praktyczne, ponieważ każdy rodzaj otwiera inną ścieżkę odwoławczą.

Sankcje kontraktowe stanowią pierwszy typ sankcji, które przewidziane są zarówno w umowie, jak i w rozporządzeniu dotyczącym ogólnych warunków umów. Decyzję o nałożeniu kary umownej podejmuje dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu lub Prezes Funduszu, przy czym wysokość kary określana jest na podstawie kwoty zobowiązania oraz charakteru i stopnia stwierdzonych nieprawidłowości. Zgodnie z rozporządzeniem, naruszenia zostały podzielone na trzy odrębne kategorie:

• W przypadku stwierdzenia naruszeń takich jak obciążanie świadczeniobiorcy kosztami leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego czy wyrobów medycznych w sytuacjach, gdy jest to niedozwolone, a także utrudniania czynności kontrolnych, pobierania nienależnych opłat, nieuzasadnionej odmowy udzielenia świadczeń, niewykonania w terminie zaleceń pokontrolnych czy świadczenia usług w sposób rażąco niezgodny z obowiązującymi przepisami lub postanowieniami umowy, możliwe jest nałożenie kary umownej do 2% kwoty zobowiązania wynikającego z umowy za każde stwierdzone naruszenie.
• do 2% kwoty zobowiązania określonej w umowie dla danego zakresu świadczeń, za każde stwierdzone naruszenie — dotyczy to sytuacji takich jak nieudzielanie świadczeń w terminach lub lokalizacjach wskazanych w umowie, realizowanie świadczeń przez osoby nieuprawnione lub niemające wymaganych kwalifikacji, a także przekazanie Funduszowi danych niezgodnych z rzeczywistością, na podstawie których NFZ wypłacił nienależne środki,
• do 1% kwoty zobowiązania dla danego zakresu świadczeń, za każdy typ wykrytego uchybienia — obejmuje to m.in. nieprawidłowości w prowadzeniu list oczekujących, błędy w sprawozdawczości, niewłaściwe prowadzenie dokumentacji, w tym dokumentacji medycznej, niewywiązywanie się z obowiązków informacyjnych wobec świadczeniobiorców, jak również realizację świadczeń w sposób lub w warunkach niezgodnych z obowiązującymi przepisami bądź postanowieniami umowy.

Warto zwrócić uwagę na dwa istotne aspekty, które często umykają podczas analizy wystąpienia pokontrolnego. Po pierwsze, dwie pierwsze kategorie sankcji są naliczane odrębnie za każde wykryte naruszenie, natomiast trzecia kategoria obejmuje każdy rodzaj naruszenia – w przypadku powtarzalnych nieprawidłowości w tym samym zakresie może to prowadzić do znacznych różnic w wysokości sankcji. Po drugie, kluczowe dla przyporządkowania naruszenia do konkretnej kategorii jest literalne brzmienie przesłanki, a nie subiektywna ocena wagi uchybienia: świadczenie usług w warunkach niespełniających wymogów kwalifikuje się do kategorii jednoprocentowej, natomiast identyczne uchybienie, jeśli zostanie uznane za rażące, trafia już do kategorii dwuprocentowej.

Podstawą do naliczenia sankcji jest kwota zobowiązania przypadająca na dany okres rozliczeniowy, w którym doszło do stwierdzonych naruszeń. W przypadku wykrycia kilku uchybień, kary mogą być sumowane, jednak ich łączna wysokość nie może przekroczyć 4% wartości zobowiązania określonego w umowie na dany okres rozliczeniowy. Jeżeli chodzi o podstawową opiekę zdrowotną — z wyłączeniem nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej — oraz świadczenia z zakresu zaopatrzenia w wyroby medyczne, maksymalna wysokość kary odnosi się do kwoty faktycznie wypłaconej świadczeniodawcy w analizowanym okresie rozliczeniowym. Dodatkowo, w umowach, w których stosowane są współczynniki korygujące, rozporządzenie nakłada obowiązek zastrzeżenia w umowie kary do 5% przekazanych środków oraz ich zwrotu, jeśli nie zostały wykorzystane zgodnie z przeznaczeniem.

Drugą kategorię stanowi sankcja ustawowa, polegająca na obowiązku zwrotu do Funduszu maksymalnie 50% środków publicznych przekazanych za okres objęty kontrolą, powiększonych o odsetki naliczane według stawek właściwych dla zaległości podatkowych. Należy podkreślić, że ustawa uzależnia zastosowanie tej sankcji od przeprowadzenia kontroli realizacji zadań finansowanych ze środków publicznych, o której mowa w art. 61a ust. 2a, a nie od każdej kontroli sposobu wykonania umowy. Prezes Funduszu ustala wysokość tej sankcji w drodze decyzji administracyjnej w pięciu ściśle określonych przypadkach: nieuzasadnionej odmowy udzielenia świadczeń, udzielania świadczeń w sposób ograniczający ich dostępność, realizowania świadczeń niezgodnie z obowiązującymi przepisami, przekazania danych niezgodnych ze stanem faktycznym oraz niewykonania w terminie zaleceń pokontrolnych. W praktyce, przy standardowej kontroli realizacji kontraktu, odpowiedzialność finansowa sprowadza się do sankcji kontraktowych.

Drugim narzędziem finansowym stosowanym przez Fundusz jest obowiązek zwrotu nienależnie otrzymanych środków, przewidziany w ogólnych warunkach umów. Zwrot tych środków powinien nastąpić w terminie 14 dni od momentu otrzymania wezwania. W przypadku bezskutecznego upływu tego terminu, Fundusz dokonuje potrącenia należnej kwoty wraz z odsetkami ustawowymi bezpośrednio z bieżących płatności. Rozwiązanie to stanowi poważne zagrożenie dla płynności finansowej placówki — środki nie są dochodzone w odrębnym postępowaniu, lecz po prostu nie trafiają na rachunek świadczeniodawcy.

Zastrzeżenia, odwołanie i najcięższy scenariusz

Kierownik kontrolowanej placówki ma prawo wnieść do Prezesa Funduszu zastrzeżenia do wystąpienia pokontrolnego w ciągu 14 dni od daty jego doręczenia, przy czym odbywa się to za pośrednictwem komórki odpowiedzialnej za przeprowadzenie kontroli (art. 61t ust. 1). Zastrzeżenia złożone po upływie wskazanego terminu lub przez osobę nieuprawnioną nie są rozpatrywane. Prezes Funduszu zobowiązany jest rozpatrzyć zgłoszone zastrzeżenia w terminie 14 dni od dnia ich otrzymania. Placówka, realizując zalecenia pokontrolne, powinna poinformować o tym Fundusz w terminie 14 dni od momentu otrzymania wystąpienia pokontrolnego. W przypadku wniesienia zastrzeżeń termin ten liczony jest od dnia otrzymania decyzji o oddaleniu zastrzeżeń w całości lub od momentu przedstawienia zmodyfikowanego wystąpienia pokontrolnego.

Warto mieć świadomość specyfiki funkcjonowania tych instytucji. Zastrzeżenia nie stanowią środka zaskarżenia w sensie procesowym, a po otrzymaniu wystąpienia pokontrolnego nie ma możliwości odwołania się na drodze sądowej. Dopiero w przypadku nałożenia sankcji ustawowej pojawia się możliwość kontroli sądowej: decyzja Prezesa Funduszu o zwrocie środków ma charakter ostateczny, jednak można wnieść od niej skargę do sądu administracyjnego (art. 61s ust. 6). W sytuacji braku uregulowania należności, dochodzi do jej ściągnięcia w trybie egzekucji administracyjnej.

Najpoważniejszą konsekwencją, jaka może spotkać świadczeniodawcę, jest rozwiązanie umowy przez dyrektora oddziału wojewódzkiego. Zgodnie z ogólnymi warunkami umów, może on rozwiązać kontrakt w części lub w całości, bez zachowania okresu wypowiedzenia. Dotyczy to m.in. sytuacji, gdy świadczenia są realizowane w sposób lub w warunkach rażąco niezgodnych z wymaganiami określonymi w przepisach lub umowie, gdy wielokrotnie przekazywane są nieprawdziwe dane stanowiące podstawę rozliczeń, dochodzi do utrudniania lub uniemożliwienia przeprowadzenia kontroli, a także w przypadku niewykonania zaleceń pokontrolnych, o ile nie została za to nałożona kara umowna.

I tu pojawia się kluczowa kwestia, której zlekceważenie może skutkować poważnymi konsekwencjami finansowymi: obowiązek wcześniejszego wezwania do usunięcia naruszeń w terminie co najmniej 14 dni odnosi się wyłącznie do określonych przypadków. W sytuacjach takich jak udaremnienie kontroli, wielokrotne przekazanie nieprawdziwych danych czy niewykonanie zaleceń pokontrolnych, umowa może być rozwiązana natychmiast, bez konieczności uprzedniego wezwania. Warto zwrócić uwagę na wspólne cechy tych przesłanek: najbardziej dotkliwe konsekwencje nie wynikają z pojedynczych uchybień merytorycznych, lecz z postawy placówki wobec Funduszu — powielania nieprawidłowości, utrudniania działań kontrolnych czy ignorowania zaleceń. Są to kwestie, które w pełni pozostają w gestii właściwej organizacji pracy.

Jak przygotować placówkę, zanim przyjdzie kontrola

Celem kontroli nie jest weryfikacja wiedzy personelu, lecz potwierdzenie, czy informacje zgłoszone Funduszowi znajdują odzwierciedlenie w dokumentacji medycznej i rozliczeniowej. Odpowiednie przygotowanie polega na przeprowadzeniu wewnętrznej weryfikacji, polegającej na prześledzeniu całego procesu – od danych wykazanych w komunikatach aż po konkretne dokumenty źródłowe, które te dane uzasadniają. W praktyce sprowadza się to do sześciu kluczowych działań:

• Weryfikacja zgodności harmonogramów pracy oraz danych dotyczących personelu z informacjami przekazanymi w umowie i w portalu świadczeniodawcy to podstawowy element przygotowań do kontroli. Należy szczegółowo sprawdzić, czy wszystkie harmonogramy i zestawienia kadrowe są aktualne, kompletne i spójne z dokumentacją zgłoszoną do NFZ. Ewentualne rozbieżności mogą skutkować zakwestionowaniem rozliczenia świadczeń, dlatego warto zadbać o precyzyjne udokumentowanie czasu pracy i kwalifikacji personelu, w tym potwierdzenie realizacji świadczeń przez osoby ujęte w umowie.
• Analiza dokumentacji medycznej powinna jednoznacznie wykazać spełnienie wszystkich warunków rozliczenia produktów, za które placówka otrzymała finansowanie. Każda historia choroby, karta zabiegowa czy inna forma dokumentacji musi być prowadzona w sposób umożliwiający potwierdzenie zrealizowanych świadczeń oraz zgodność z wymaganiami określonymi przez NFZ. Wszelkie nieścisłości w zapisach lub brak wymaganych elementów dokumentacji mogą być podstawą do zakwestionowania rozliczenia, dlatego kluczowe jest systematyczne i rzetelne prowadzenie pełnej dokumentacji medycznej.
• Prawidłowe przygotowanie harmonogramów przyjęć oraz list oczekujących stanowi kluczowy element kontroli, ponieważ te aspekty są odrębnie regulowane oraz stosunkowo proste do sprawdzenia przez zespół kontrolny z zewnątrz.
• Istotnym etapem przygotowań jest uregulowanie wszelkich zaległości wynikających z raportów zwrotnych oraz dokonanie niezbędnych korekt za okresy, które mogą zostać objęte kontrolą,
• Warto wskazać konkretną osobę, która będzie odpowiadała za bezpośredni kontakt z kontrolerem oraz za zebranie i przygotowanie pełnej dokumentacji wymaganej podczas kontroli.
• Analiza rocznego planu kontroli Funduszu w odniesieniu do zakresów działalności objętych umową pozwala zidentyfikować obszary, które potencjalnie mogą zostać zweryfikowane podczas wizytacji.

Najbardziej efektywnym sposobem sprawdzenia gotowości placówki jest przeprowadzenie audytu przedkontrolnego według metodyki stosowanej przez kontrolerów NFZ — to znaczy rozpoczęcie od analizy danych przekazanych do Funduszu i następnie weryfikacja ich zgodności z dokumentacją źródłową, a nie odwrotnie. Kluczowa różnica pomiędzy audytem a formalną kontrolą polega na tym, że po zakończeniu audytu placówka nadal ma możliwość uzupełnienia braków w dokumentacji, złożenia stosownych korekt oraz wprowadzenia niezbędnych zmian w procedurach. Natomiast po przeprowadzonej kontroli pozostaje jedynie realizacja nałożonych zaleceń oraz obrona swojego stanowiska w bardzo ograniczonym czasie.